Vandaag kregen wij dan eindelijk onze langverwachte en zeer gemiste apparatuur. De bel ging. De katten vluchtten bij het minste of geringste geluid van de voordeur. De vaatwasser werd als eerste in zijn hok geschoven. De ene monteur haalde zijn vinger open, gelukkig waren de pleisters nabij. Toen ze de gaskookplaat aan wilden sluiten, bleek de gasslang en koppeling te missen. Serieus niet leuk! Gelukkig moesten de mannetjes in Nijmegen zijn en zouden ze een uur later terugkomen.
Als een wiedeweer naar de BCC gereden en gasslang en dergelijke gehaald die nog nodig waren. Ik kwam de woning binnen en hoorde Milo hartverscheurend miauwen, zoals alleen hij dat kon. Ik ging op het geluid af....... En ja hoor, hij zat op zijn bekende verstopplek, onder de kastjes van het aanrecht, maar kon er niet meer uit, want voor de opening stond nu een grote vaatwasser.
Nog geen vijf minuten later kwamen de monteurs terug. Ze hebben de vaatwasser naar voren gehaald, maar Milo verstopte zich om het hoekje. Toen hebben ze een plankje onderaan eruit gesloopt, zodat we hem konden pakken. Het pokkebeest bleef ook nog zitten! Aan zijn nekvel heb ik hem op de trap gezet en naar boven gejaagd. De heren konden weer verder met de installatie.
Na twintig minuten zat er alles in, de heren hebben weer een verhaal te vertellen en wij hebben onze apparaten. Eind goed, al goed!
